Verschenen in Observatorium, Antwerpen (Ludion), 2008.

Dit is de plek – we jagen zalm in netten boven de rivier gespannen.
We beklimmen de berg, met sneeuw bedekte jutezakken
op de rug.

Geschreven naar aanleiding van de tentoonstelling Waq Waq bij Galerie Van de Weghe (van 9 december 2010 t/m 15 januari 2011). 

In de Arabische middeleeuwen, toen geografen en zeemannen nog vertrouwden op hun eigen fantasie om de wereld in kaart te brengen, ontstond de mythe van de Waq Waq-boom. Ergens op een verlaten eiland in Zuid-Oost-Azië groeit een boom waaraan ieder jaar opnieuw vrouwenvruchten ontspruiten die met hun perfecte vormen zeelieden lokken als sirenengezang. Eens volgroeid, maken de haren van deze prachtige gestalten zich langzaam los van de takken en vallen ze onder luid Waq Waq-gekrijs als geïmplodeerde rijpe vruchten op de grond, waar ze zielloos wegkwijnen, hun dood tegemoet.

Op 5841,2 kilometer van New York City ligt het Oost-Vlaamse provinciestadje Oudenaarde. In een voormalige textielfabriek aldaar is het atelier van beeldhouwer Johan Tahon (44) gevestigd, van wie nog tot 14 maart werk te zien is in de Envoy Gallery, West22nd Street 535 in New York. Men zegt dat de wereld klein is.

als jongen woonde ik in een kasteel, een klein kasteel
temidden van een rijtje keurige hollandse kasteeltjes,
maar volgens mijn vader, kasteelheer, een kasteel
dat kon je goed zien, volgens hem, aan de leeuw die
statig op het stenen muurtje voor de voordeur stond

Iedereen neemt waar vanuit zijn eigen achtergrond en ‘denkraam’ om met Marten Toonder te spreken. Vanuit den eigen kraam dus ook. Mijn kraam bestaat voornamelijk uit psychologie en literatuur. Van beeldhouwkunst weet ik maar heel weinig. Dat zal wel blijken.

When Arnold Bode organised the very first edition of Documenta in the German town of Kassel in 1955 – a double attempt to convince the world that not all of Germany had fallen prey to the siren call of National-Socialist barbarity and to make that same Germany catch up, in one great leap, with the cultural life, and specifically the artistic movements, of that time – the Hessian professor of art history and his faithful adjutant, Werner Haftmann, chose an emblematic sculpture with a long and politically highly charged history as the historic ‘logo’ for what was conceived, from the start, as a historic pan-European exhibition.